Çocuklarda Yemiycem Tribi!

Daha Güneş doğmadan “yıllık büyütme planı” mı hazırlamıştım ben oysaki! Organik gıdalar tüketecek, asla mama yemeyecek, anne sütünü 2 yaşa kadar alacak, ilk 3 yıl boyunca çikolatanın tadını bile bilmeyecek gibi. Peki bizim kız, anasının kuralcı yaklaşımlarına uydu mu dersiniz? Hayır tabiki! Anne sütü dışındaki her şey yalan oldu.. Neler denedim, neler yaptım ama yemedi mi yemiyor işte.. Bir bakıma çocuğa da kızamıyorum aslında. Çünkü bizim yememe problemimizin başını “kaşıktan tiksinme” olayı çekiyor. İlk 7 ay boyunca kilosu normalin üzerinde giden, kolları bacakları tekerlek gibi yumak yumak olmuş kıvırcık kafa bebeye meyve, sebze dışında artık kıymalı yiyecekler bile verebiliyordum. O zamanlar bırakın yemeği reddetmeyi, daha ağzındaki yemek bitmeden, kaşığı tabaktan almaya fırsat vermeden ikinci lokmayı bile istiyordu. Survivor’da aç kalmış yarışmacı gibi tabağa saldırıyordu. Ben tabi bi seviniyordum, bi seviniyordum ki aman Allah’ım!! Bu çocuk tosun mu tosun bi şiii, lokmaları yarıştırıyorum ağzında 🙂

İlk hastalık dönemimiz 7. ay bizim. Çocuk hasta olduğunda doktorun verdiği şurubu içirmek istedim fakat Güneş içmeyince çocuğa zorla içirdim. Şurubu yutar yutmaz çocuk kustu. Baktım böyle olmuyor, ben de dedim en iyisi mi meyve tabağının içine şurubu karıştırayım da öyle içireyim yavruma, anlamadan yedirmiş olurum bu şekilde. Böyle de denediğimde içmeyince dedim ki kendi kendime: Bu çocuk iyileşmesi için bu şurubu içmeli. Haydi Şule, yapacak bir şey yok, tut kolunu bacağını çocuğun, yedir şu şuruplu meyveyi. Çocuk bir yandan ağlıyor, ben bir yandan şuruplu meyveyi zorla yediriyorum. Belki 10 dakika sürdü bu böyle. Çok ağlayınca yine dayanamadım, yarıda kestim şurubu ama tabaktaki meyvenin tadına bir baktım ki, bir kaşıklık işkence olmuş sana 15 kaşıklık işkence! Çok iğrenç.. Yaptığım hatanın hala farkında değildim henüz, ben sadece çocuk için üzülüyordum o ara. Fakat, bu şurup olayından sonra çocuk zaten hasta olduğu için iştahsızken, üzerine bıçak gibi yemek yeme cümbüşlerimiz son buldu bizim.. Bunun için hala kendime çok kızıyorum ama ben de bilmiyordum.. Nereden bilebilirim ki? Şurubu ne yapıp edip içirmeliydim çünkü bebeğim hasta, ikinci bir seçeneğimiz yoktu. Her alternatifi denemeliydim. Zaten şurupları içiremediğimizden hastalık yaklaşık 1 ay boyunca devam etti, sürekli hastanelerde iğne ve serum yeyip durduk ve uzun bir süre de sürekli hasta oldu Güneş.

cocuklarda yemek yeme

O zamanlar kilosu normalin üzerinde olduğu için, tombiş hallerimiz yaklaşık 1 yaşına kadar devam edebildi fakat çocukta ciddi bir yememe problemi başladı. Balık yağları, multivitaminler, kahvaltılar, çorbalar, denediğim yemekler, meyveler; aklına gelen ne varsa yediremedim çocuğa. Değişik kaşıklar, değişik tabaklar bir yere kadar fayda edebildi, sonrasında yine reddetti. Şimdiden güveni sarsıldı hanımefendinin 🙂 Tek güvenebildiği gıda anne sütü, kuru ekmek ve Hipp marka mama oldu ve 20. ayına kadar neredeyse sadece bunları verebildim. 12. ayında mama vermeye de başladım artık. Doktorumuz, yine yiyecekleri tattırmamı fakat hiçbir şekilde şurup olayındaki gibi ısrarcı olmamam gerektiğini söyledi.

18. ayında kan değerlerini ölçtürdüğümüzde; B12, demir, folik asit gibi tüm değerleri çok şükür ki normal çıktı. Diyeceğim o ki, hiçbir şey yemeyip sadece anne sütü alan bir bebek için bu sonuçlar bence mucize! Ama buradan çıkardığım ders de; bebeğime daha çok güvenmem gerektiği.. O yemiyorsa, evet vardır bir bildiği.. Yine de bu yemek konusunda çok da özgür bırakmadan, O’na seveceği tatlar bulmak da benim için mühim bir mesele tabi.
20. ayında artık makarnayı sevdirebildim ve pilavı da. Şimdi makarnaya mantar, tavuk, et, domates, kırmızı biber gibi çeşitleri katarak Güneş’e yedirebiliyorum. Makarnanın tadını benimsedikten sonra diğer yiyeceklerle birlikte makarnayı yemeyi de kabul ediyor. Önceden kendi yemek yemezken, şimdi çatalla yemek yemeye bayılıyor. 1 senedir yediremediğim peynir ve yumurtayı artık azıcık da olsa şimdi yiyor. Kendi yaptığım fıstık ezmesinden, hurmadan, yoğurttan ve zeytinden ara öğün olarak, gün içinde de çorbalardan tattırabiliyorum. Yavaş yavaş yeme problemini aşacağımıza inanıyorum.
Kan değerleri normal çıktıktan sonra, artık daha rahatım. Yemiyor mu, hatta gün içinde hiçbir şey mi yemiyor; üzülmüyorum. İkram ediyorum, tadına bakmasını istiyorum, tabağını tek başına kendi yesin diye eskiye nazaran daha çok önüne koyuyorum, kabul ederse O tok, ben mutlu :)))
Sizin de kan değerlerinizin normal olduğu günler dileğimle,
Yemeğinizi siz de yiyin 🙂
Öpücükler 🙂

info@birannetavsiyesi.com

Yoruma kapalı.

MENÜ